No Comments

No comments.

/ 7 نظر / 5 بازدید
آيدين

and we're proud of ours ... almost everything

فرید

انسان گاه‏گاهي خود را فراموش مي‏كند، فراموش مي‏كند كه بدن دارد، بدني ضعيف و ناتوان، كه در مقابل عالم و زمان، كوچك و ناچيز و آسيب‏پذير است، فراموش مي‏كند كه هميشگي نيست، و چند صباحي بيشتر نمي‏پايد، فراموش مي‏كند كه جسم مادي او نمي‏تواند با روح او هم‏پرواز شود، لذا اين انسان احساس ابديت و مطلقيت و قدرت مي‏كند، سرمست پيروزي و اوج آمال و آرزوهاي دور و دراز خود، بي‏خبر از حقيقت تلخ و واقعيت‏هاي عيني وجود، به پيش مي‏تازد و از هيچ ظلم و ستمي روگردان نمي‏شود. اما درد آدمي را به خود مي‏آورد، حقيقت وجود او را به آدمي مي‏فهماند، و ضعف و زوال و ذلت خود را درك مي‏كند، و دست از غرور كبريايي برمي‏دارد، و معني خودخواهي و مصلحت‏طلبي و غرور را مي‏‏فهمد و آن را توجيه مي‏كند... پروردگارا ، تو را سپاس می گویم نه به خاطر نعمتهایی که به من دادی ، بلکه به خاطر بودنت...همراه من ...در قلب من...

آيدين

نوشتم که تو خيابونامون بچه‌های معصوم به جای بازيگوشی و شيطنت و خنده دارن شيشه پاک می‌کنن و آدامس می‌فروشن و وزن می‌کنن و ... و هنوزم سرمون و می‌گيريم بالا و به همه چيزمون افتخار می‌کنيم.

محمد

اين عکس خيلی قشنگه ؟ اشگو تو چشم آدما ميزاره

wolf

Shame on you boys!