به قول یکی از دوستام "زندگی همش trade off  داره" هر کسی به قيمت از دست دادن يه چيزايی، يه سری چيز ديگه رو به دست مياره.
يه نفر ميره دنبال پول، علم رو فراموش می‌کنه. يه نفر ميره دنبال علم، دوستاش رو فراموش می‌کنه. يه نفر هم علم رو وهم پول رو ول کرده، عوضش ۱۰۰۰ تا دوست داره. بعضيها هم به يه حدی از چند تا از اينا می‌رسن. مثلا خانواده تشکيل می‌دن و می‌رن دنبال پول. يا می‌شن شاگرد اول کلاس، خيلی هنر کنن به مادر و پدرشون هم  می‌رسن ولی ديگه ۱۰۰۰ تا دوست ندارن. اکثر افراد يه حداقلی رو از هر کدوم نگه می‌دارن. حالا اون حد رو چطوری تعيين می‌‌کنن؟
ارزش هر کدوم از اينا برای هرکسی فرق می‌کنه و هر کسی به سليقه خودش وقتش رو بين اونا تقسيم می‌کنه. همه رو در ضريبهاشون ضرب می‌کنه، اونايی که به دست آورده رو مثبت و اونايی که از دست داده رو منفی، با هم جمع می‌زنه.
اون کسی برنده است که حاصل جمعش مثبت و هر چی می‌تونه بيشتر باشه. نظر تو چيه؟

 

/ 12 نظر / 2 بازدید
نمایش نظرات قبلی
F1

با تئوري شما موافق نيستم.گاهي اوقات از دست دادن هم امتياز مثبت داره.بعلاوه مدلسازی زندگي نيازمند انتگرال فوريه روي مدار بسته سهميگون هذلولوي است."به اين راحتی که می‌گی هم نيست." بعدا Off topic صحبت مي كنم،الان نه.

Grannaz

من اين احساس رضايت رو توی اون ضريبه در نظر گرفتم.

F1

گفتم پيچيده اس... احساس رضايتinternal ه و از دست دادن مي تونه external باشه.پس هنوز تو ضريب شما نمياد،چون خود طرف انتخابش ميكنه و اگه از عوامل خارجي سر در مي آورد،از دست دادني توي كارش نبود: ضريبم از رضايت نيست ، دلم اهل شکایت نیست **يا اين يكي: من "رضي" بودم و فرمول وزين جايم بود ، وبلاگ آورد در اين دكس خراب آبادم (اين دكس = index = ضريب)

mehrdad

آدم بايد خیلی بد باشه که تو اين فرمول ضریب دوست داشتن دوستاشو کمتر از پول و علم و..... در نظر بگیره

امین

اینا همش به این خاطره که فرصتامون خیلی کمه. ما ها فقط می تونیم اگه خیلی هنرمند باشیم. توو یه زمینه (کار. زندگی. پول. علم. و ...) موفق تر باشیم. موفق کسیه که از اینی که هست راضی باشه و در جهت کمال خواسته هاش پیش بره.

امیر

ممممممم....اوکی...حق با توئه....البته با چهار عمل اصلی به اين سادگی نميشه هاااااا ولی يه چيز شبيه اينه که تو ميگی...البته به خيلی چيزای ديگه هم بستگی داره...شاد زی!

kaveh

be ghole shazde koochloo yee ke gahy doost daree bekhoonish...adam bozorga hame cheez-o ba ragham o adad mishenasand va age beheshoon arzesh- e adady -e oon cheez -o nagee aslan darkesh nemikonan....be nazare man aslan mohem niss ke hasele jam e zendegit chee akharesh mishe......kare ma shayad eenast ke mian gol e niloofar o gharn ,peye avaz e haghighat gardim...va hatta baraye ye lahze tame kamele zendegi ra govaraye vojoodemoon ko0nim.....................hamishe shad o movafagh bashy

maryam

ّI really enjoy reading your weblog from time to time although I have recently discovered it. I think you are right, life is all trade off and all that matters at the end is what we gain worths more than what we loose. But then again, it is all relative since people's value is all different. Afterall, aren't we all in search of a meaning for our life?

nas5761

bazi ham hastan ke hichvaght jamo tafrigh nemikonan, mizaran khodesh jamo tafrigh beshe !

بابا

تجربه نشون میده که بهتیرین روش برای این که کمتر در آینده پشیمون بشیم اینه که از کرده ها و نکرده های دیگران پند بگیریم و آزموده رادوباره نیازماییم. تو فکر میکنی نمیشه هم درس خوند + هم شاگد اول شد+ هم پول درآورد+ هم عاشق شد + هم زندگی تشکیل داد و هم مثلا به پدر و مادر برسی؟ بله به احتمال قوی از هر کدام یه مقداری میشه ولی اول این معیار یه مقدار را فکر میکنی کی تعیین میکنه؟ کیلویی که نیست . آن مقداری مهمه گه به من یا به تو احساس رضایت بده ......وقتی این احساس رضایت بدست آمد آن وقت شادی به تو رو میکنه . این میتونه در اینجا باشه ، در سوید باشه ، در فرانسه یا هرجای دیگه باشه، مهم اینه که زمان به بطالت نگذره و اجازه ندیم که افکار آخ چکنم؟ به ما غلبه کنه